Έτος 2345
Ο Δρ. Βίκτωρ συνήθιζε να πηγαίνει στο δάσος για περισυλλογή. Σε ένα ξέφωτο το ιπτάμενο χαλί του τον πληροφόρησε ότι μπορούσε να προσγειωθεί. Κατέβηκε και άρχισε να περπατά ανάμεσα στους κορμούς. Ήξερε ότι σε μερικούς μήνες ο διαρκής θόρυβος που παρήγαγαν τα δάση ανεμογεννητριών θα σταμάταγε χάρης στο σχεδιασμό που του πρότειναν οι υπολογιστές του. Οι ανεμογεννήτριες είχαν καταλάβει το μεγαλύτερο μέρος της έκτασης της γης από τότε που τελείωσε το πετρέλαιο . Χώρος για τους λιγότερο αποδοτικούς ηλιακούς συλλέκτες δεν υπήρχέ πλέον παρά μόνο στα φτερά των ανεμογεννητριών και σε τεράστια αερόστατα, κάτω από τα οποία είχαν δημιουργηθεί παγετοί. Ο παγκόσμιος βόμβος από τις περιστρεφόμενες έλικες των ανεμογεννητριών είχε γίνει συνώνυμος του ανθρώπινου πολιτισμού. Η αθόρυβη ενέργεια ήταν από καιρό αίτημα των κατοίκων του πλανήτη που δεν μπορούσαν πλέoν να ανεχθούν αυτή τη φασαρία, η οποία σε διάστημα 150 χρόνων αυξανόταν σταδιακά.
Στο Βίκτορα άρεσε να παρατηρεί ότι είχε απομείνει από τη φύση. Σε αυτή τη βόλτα το μάτι του έπεσε σε μια αράχνη που παγίδευσε ένα μυγάκι, όπως για χιλιάδες χρόνια κάνουν οι αράχνες χωρίς να έχουν αλλάξει οι συνήθειες και οι ανάγκες τους. «Μόνο ο άνθρωπος μπορεί να αλλάξει από μόνος του τις συνήθειες και τις ανάγκες του.», ψιθύρισε. Από τον 22ο αιώνα οι υπερυπολογιστές των κοινωνιολόγων μηχανικών μας είχαν πει ότι ο άνθρωπος όποτε λύνει ένα πρόβλημα το μόνο που καταφέρνει είναι να δημιουργήσει μέσα του κενό χώρο για να αναδειχθεί ένα νέο πρόβλημα. Μερικά χρόνια αργότερα οι βιολόγοι μηχανικοί επαλήθευσαν τη θεωρεία βρίσκοντας το υπεύθυνο ψευδογονίδιο. Το μοντέλο των κοινωνιολόγων προέβλεπε μαθηματικά την καταστροφή της ανθρωπότητας γύρω στο 2500 και αφού η φυσική επιλογή δε θα προλάβαινε να αλλάξει τον άνθρωπο, το βάρος είχε πέσει στους βιολόγους ώστε να αποτρέψουν την καταστροφή αλλάζοντας αυτοί το βιολογικό προγραμματισμό του ανθρώπου. Χιλιάδες άτομα άρχισαν να καταπιέζουν για 2 αιώνες τους υπολογιστές ως πειραματόζωα μέχρι που το σωτήριο έτος 2344 βρήκαν επιτέλους έναν ευσταθή βιολογικό προγραμματισμό. Οι βιολόγοι είχαν μόλις αρχίσει να τροποποιούν γενετικά την νέα γενιά και έτσι ο Βίκτωρ διαισθανόταν ότι θα ήταν ένας από τους τελευταίους των μηχανικών. Η τεχνολογία ήταν προϊόν της ψευδεογονιδιακής ατέλειας του ανθρώπινου είδους.
Από τον 22ο αιώνα ήταν γνωστό ότι η κινητήρια δύναμη του πολιτισμού ήταν η χαρά της επιτυχίας για τη λύση των προβλημάτων (και όχι η διευκόλυνση της ζωής, όπως πίστευαν πριν τον 22ο αιώνα, αφού ούτως η άλλως ο άνθρωπος δε θα έπαυε ποτέ να βλέπει προβλήματα ) . Σε λίγο καιρό ο άνθρωπος όπως η αράχνη δε θα ανανέωνε πλέον τα προβλήματά του. Χρειάστηκαν μερικές χιλιάδες χρόνια πολιτισμού ώστε ο hommo sapiens sapiens να ωριμάσει αρκετά για να αποφασίσει να αυτοκαταργηθεί και να αυτοαντικατασταθεί από ένα νέο είδος. Δεν ήταν και εύκολη απόφαση .
Ο Δρ. Βίκτωρ περπατούσε στο δάσος κοίταζε το ηλιοβασίλεμα και ήταν χαρούμενος γιατί πίστευε ότι η γενιά του, η τελευταία των hommo sapiens sapiens πρόλαβε να κάνει το καθήκον της και ο ίδιος το δικό του: να ικανοποιήσει την τελευταία απαίτηση του παλαιού ανθρώπου και να αφήσει στο νέο άνθρωπο μία ελαφρότερη κληρονομιά._
Ο Δρ. Βίκτωρ συνήθιζε να πηγαίνει στο δάσος για περισυλλογή. Σε ένα ξέφωτο το ιπτάμενο χαλί του τον πληροφόρησε ότι μπορούσε να προσγειωθεί. Κατέβηκε και άρχισε να περπατά ανάμεσα στους κορμούς. Ήξερε ότι σε μερικούς μήνες ο διαρκής θόρυβος που παρήγαγαν τα δάση ανεμογεννητριών θα σταμάταγε χάρης στο σχεδιασμό που του πρότειναν οι υπολογιστές του. Οι ανεμογεννήτριες είχαν καταλάβει το μεγαλύτερο μέρος της έκτασης της γης από τότε που τελείωσε το πετρέλαιο . Χώρος για τους λιγότερο αποδοτικούς ηλιακούς συλλέκτες δεν υπήρχέ πλέον παρά μόνο στα φτερά των ανεμογεννητριών και σε τεράστια αερόστατα, κάτω από τα οποία είχαν δημιουργηθεί παγετοί. Ο παγκόσμιος βόμβος από τις περιστρεφόμενες έλικες των ανεμογεννητριών είχε γίνει συνώνυμος του ανθρώπινου πολιτισμού. Η αθόρυβη ενέργεια ήταν από καιρό αίτημα των κατοίκων του πλανήτη που δεν μπορούσαν πλέoν να ανεχθούν αυτή τη φασαρία, η οποία σε διάστημα 150 χρόνων αυξανόταν σταδιακά.
Στο Βίκτορα άρεσε να παρατηρεί ότι είχε απομείνει από τη φύση. Σε αυτή τη βόλτα το μάτι του έπεσε σε μια αράχνη που παγίδευσε ένα μυγάκι, όπως για χιλιάδες χρόνια κάνουν οι αράχνες χωρίς να έχουν αλλάξει οι συνήθειες και οι ανάγκες τους. «Μόνο ο άνθρωπος μπορεί να αλλάξει από μόνος του τις συνήθειες και τις ανάγκες του.», ψιθύρισε. Από τον 22ο αιώνα οι υπερυπολογιστές των κοινωνιολόγων μηχανικών μας είχαν πει ότι ο άνθρωπος όποτε λύνει ένα πρόβλημα το μόνο που καταφέρνει είναι να δημιουργήσει μέσα του κενό χώρο για να αναδειχθεί ένα νέο πρόβλημα. Μερικά χρόνια αργότερα οι βιολόγοι μηχανικοί επαλήθευσαν τη θεωρεία βρίσκοντας το υπεύθυνο ψευδογονίδιο. Το μοντέλο των κοινωνιολόγων προέβλεπε μαθηματικά την καταστροφή της ανθρωπότητας γύρω στο 2500 και αφού η φυσική επιλογή δε θα προλάβαινε να αλλάξει τον άνθρωπο, το βάρος είχε πέσει στους βιολόγους ώστε να αποτρέψουν την καταστροφή αλλάζοντας αυτοί το βιολογικό προγραμματισμό του ανθρώπου. Χιλιάδες άτομα άρχισαν να καταπιέζουν για 2 αιώνες τους υπολογιστές ως πειραματόζωα μέχρι που το σωτήριο έτος 2344 βρήκαν επιτέλους έναν ευσταθή βιολογικό προγραμματισμό. Οι βιολόγοι είχαν μόλις αρχίσει να τροποποιούν γενετικά την νέα γενιά και έτσι ο Βίκτωρ διαισθανόταν ότι θα ήταν ένας από τους τελευταίους των μηχανικών. Η τεχνολογία ήταν προϊόν της ψευδεογονιδιακής ατέλειας του ανθρώπινου είδους.
Από τον 22ο αιώνα ήταν γνωστό ότι η κινητήρια δύναμη του πολιτισμού ήταν η χαρά της επιτυχίας για τη λύση των προβλημάτων (και όχι η διευκόλυνση της ζωής, όπως πίστευαν πριν τον 22ο αιώνα, αφού ούτως η άλλως ο άνθρωπος δε θα έπαυε ποτέ να βλέπει προβλήματα ) . Σε λίγο καιρό ο άνθρωπος όπως η αράχνη δε θα ανανέωνε πλέον τα προβλήματά του. Χρειάστηκαν μερικές χιλιάδες χρόνια πολιτισμού ώστε ο hommo sapiens sapiens να ωριμάσει αρκετά για να αποφασίσει να αυτοκαταργηθεί και να αυτοαντικατασταθεί από ένα νέο είδος. Δεν ήταν και εύκολη απόφαση .
Ο Δρ. Βίκτωρ περπατούσε στο δάσος κοίταζε το ηλιοβασίλεμα και ήταν χαρούμενος γιατί πίστευε ότι η γενιά του, η τελευταία των hommo sapiens sapiens πρόλαβε να κάνει το καθήκον της και ο ίδιος το δικό του: να ικανοποιήσει την τελευταία απαίτηση του παλαιού ανθρώπου και να αφήσει στο νέο άνθρωπο μία ελαφρότερη κληρονομιά._
0 comments:
Post a Comment